Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Εαρινή Μολπή | Τάσος Μαλεσιάδας


Την ώρα που σε καρτερώ
νιώθω πως μοιάζω μ' ένα
παρτέρι με ανθισμένα
κλωνάρια λεμονιάς.

Γεμίζει ο τόπος μυρωδιές
και το υγρό μου ρέει
στα χείλη σου σε καίει,
το σώμα σου σκιρτά.

Να 'χα σένα ολόγυμνη και υγρή
σ' ένα κρεβάτι πάναστρο,
κρεβάτι από ατλάζι
που να φεγγίζει με φωτιά
από τα σώματά μας.

Μα είναι η νύχτα ανέφελη,
η νύχτα ειν' καθάρια, 
η ηδονή ολοχτυπά
τα στήθη σου, Γυναίκα.

<a href="http://1x.com" rel="nofollow" target="_blank">1x.com</a> - Creative edit Storm © Daniela Reynoso Orozco

Πράσινες Περσείδες | Όμικρον Μι

Τη μέρα εκείνη
που εξωγήινοι
θα εισβάλλουνε στη Γη,
εμείς
θα είμαστε ήδη νεκροί
Θα έχουμε γίνει
αστερόσκονη
γύρω
απ’ τον αστερισμό της Ανδρομέδας
Φαινομενικά ζωντανά
μα ήδη
νεκρά σώματα
Πεφτάστερα
που επάνω μας
εναπόθεσαν τόσες ευχές
χιλιάδες
ερωτευμένα μάτια
Μα εμείς
το μόνο που κάναμε
είναι
να σβήνουμε αργά
στον ορίζοντα
Είμαστε
φτιαγμένα από
αστρική ύλη
σβησμένα μολύβια
και μελάνια
Παραμένω
ερωτευμένος
με τη Supergirl,
όμως ζει
σε άλλο χρονοσυνεχές
και έτσι
ποτέ δε θα το μάθει
Αυτή –μετανάστρια-
δεν έχει
τον πλανήτη Krypton
να επιστρέψει,
κι γω -ξένος
σε κάθε Γη-
έχω
από χρόνια
θάψει
στη σκονισμένη αποθήκη
εκείνα τα παιδικά μου
κόμικς
colorful sky



O Ξένος του Αλμπέρ Καμύ | Θέατρο 104 | Πρεμιέρα 20 Απριλίου 2017

Αλμπέρ Καμύ

Ο Ξένος

Θέατρο 104
Κεντρική Σκηνή
Ευμολπιδών 41, Αθήνα 118 54 | 21 0345 5020



Πρεμιέρα 20 Απριλίου 2017

Παραστάσεις | 20.4 έως 11.6
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή 21.00
Τιμές Εισιτηρίων: 12 ευρώ & 8 ευρώ μειωμένο (φοιτητικό & ανέργων), 5 ατέλειες



Το εμβληματικό έργο του Αλμπέρ Καμύ Ο Ξένος μεταφέρεται στην σκηνή του Θεάτρου “104” 
σε σκηνοθεσία  Δημήτρη Τσιάμη, από την Πέμπτη 20 Απριλίου κάθε Πέμπτη έως Κυριακή στις 21.00.



Ο Ξένο,ς σύμφωνα με τον Αλμπέρ Καμύ, είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που δίχως τίποτα το ηρωικό στη συμπεριφορά του, δέχεται να πεθάνει για την αλήθεια. “Ο Μερσώ αρνείται να πει ψέμματα, τον κινεί μόνο το πάθος του απόλυτου. Αυτό και μόνο τον τοποθετεί εκτός κοινωνίας, για την οποία είναι ένας ξένος. Προσπάθησα ν' αποδώσω με τον ήρωά μου τον μοναδικό Χριστό που μας αξίζει.”

Ο ήρωάς του καταδικασμένος σε θάνατο για τον φόνο ενός  Άραβα βρίσκεται μπροστά σε όλα τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και του νοήματός της. Χωρίς ποτέ να δίνει κάποια οριστική απάντηση, η ατομική του εξέγερση είναι τελικά αυτή που τον οδηγεί στην αποδοχή και την υπέρβαση της κατάστασής του.



Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Τσιάμης και οι τρεις ηθοποιοί της παράστασης, Γεράσιμος Μιχελής, Μιχάλης Οικονόμου και Κλεοπάτρα Μάρκου, ανασυνθέτουν και παρουσιάζουν το έργο με άξονα τα κεντρικά θέματά του -θνητότητα, μητέρα, χρόνος, δικαιοσύνη, παράλογο και εξέγερση- αναδεικνύοντας επί σκηνής τόσο την ιστορία όσο και τον φιλοσοφικό πυρήνα του έργου, σε ένα ζωντανό σκηνικό διάλογο του Ξένου με τον Μύθο του Σίσυφου, το μνημειώδες δοκίμιο του μεγάλου Γάλλου στοχαστή.

Κάθε Πέμπτη μετά την παράσταση θα ακολουθεί συζήτηση με τους συντελεστές της.

Σκηνοθεσία - Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Τσιάμης
Σκηνογραφία: Γιάννης Θεοδωράκης
Κινησιολογία: Ελένη Χατζηγεωργίου
Μουσική: Λάμπρος Πηγούνης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Ενδυματολογία: Βασιλική Σύρμα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ειρήνη Δένδη
Φωτογραφίες: Δομινίκη Μητροπούλου
Σκηνοθέτης teaser: Γιώργος Αποστολόπουλος
Σχεδιασμός εντύπου: Γιώργος Αμαραντίδης
Οργάνωση παραγωγής: Δήμητρα Κόλλια

Ηθοποιοί
Γεράσιμος Μιχελής
Μιχάλης Οικονόμου
Κλεοπάτρα Μάρκου
 Φωτογραφία του Aris Asproulis.

Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, 7 Νοεμβρίου 1913 - 4 Ιανουαρίου 1960) γάλλος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος, γεννήθηκε στην Αλγερία. Το 1935  ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας, αργότερα το μετονομάζει σε Θέατρο της Ομάδας και εργάζεται για αυτό ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Τα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, τα θεατρικά του έργα Καλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος τα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο Επαναστατημένος  Άνθρωπος συγκαταλέγονται στα σπουδαιότερα κείμενα του 20ου αιώνα. Το 1957 βραβεύεται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.




Σημείωμα Σκηνοθέτη

Οι λόγοι ενασχόλησης ενός σκηνοθέτη και μίας ομάδας ηθοποιών με ένα έργο ποικίλουν. Ένας όμως είναι αυτός που οφείλει σε κάθε περίπτωση να υπάρχει και που μπορεί να κινήσει μια θεατρική διαδικασία ουσιαστικά και δημιουργικά. Αυτός ο λόγος δεν είναι άλλος από την ανάγκη να ανακαλύψεις, από την επιθυμία να γνωρίσεις, την διάθεση να μην επαναλάβεις αλλά να αλλάξεις μέσα απο το έργο του συγγραφέα και μέσα από το έργο σου. Να μην είσαι ο ίδιος σκηνοθέτης, ο ίδιος ηθοποιός, ο ίδιος θεατής μετά από αυτό. Η αλήθεια είναι πως κάποια έργα και κάποιες διαδικασίες προσφέρουν αυτή την δυνατότητα περισσότερο από άλλες.

Ο Ξένος του Αλμπέρ Καμύ είναι μια πρόκληση στη συνήθεια. Ένα κάλεσμα για μια διαυγή οπτική της ζωής. Μια αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο παράλογο. Ο Καμύ μεταφέροντας μας   στην θέση του Ξένου μας διδάσκει. Αποκαλύπτει μια θέση απαλλαγμένη από συνήθειες, ασφάλειες, συμβάσεις και βεβαιότητες. Μια θέση που εντοπίζει στους κοινωνικούς ρόλους τον εγκλωβισμό της ύπαρξης. Ο Ξένος μας καλεί να δούμε καθαρά, και για να δούμε πιο καθαρά χρειάζεται να δούμε διαφορετικά. Να δούμε διαφορετικά και το ίδιο το θέατρο και τις δυνατότητές του.

Μέσα στην ιστορία του Ξένου συναντάμε την φιλοσοφική σκέψη του Καμύ πάνω στα θέματα που τον απασχόλησαν στο σύνολο σχεδόν του έργου του (Θάνατος, Μητέρα, Χρόνος, Νόημα, Παράλογο, Δικαιοσύνη, Βία, Εξέγερση κ.α.). Για την θεατρική του μεταφορά ανασυνθέτουμε την ιστορία του Ξένου κυρίως βάσει των θεμάτων του και λιγότερο των γεγονότων του. Εστιάζουμε έτσι στην ανάπτυξη της σκέψης του συγγραφέα γύρω από αυτά και στην ανάδειξη του πυρήνα και της κύριας αίσθησης του έργου.

Ο Ξένος μας συνδιαλέγεται σκηνικά με τον Μύθο του Σίσυφου (Δοκίμιο του Α.Καμύ γραμμένο την ίδια περίοδο και δημοσιευμένο το ίδιο έτος με τον Ξένο, 1942) σε μια παράλληλη και διαρκή αναφορά σε αυτόν, ως σύμβολο της μοίρας του ήρωα του Ξένου, αλλά και της ανθρώπινης μοίρας ευρύτερα. Ο Καμύ μας λέει πως “Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο”, το ίδιο ισχυεί και για τον Ξένο.

Δημήτρης Τσιάμης




Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Σε τρεις χρόνους "Μικρά και Μόνα" | Μαρία Πανούτσου




                                    Συνομιλώντας με την Μύρτιδα

 


                   Α΄
 Κοιλοπονάει  η φοράδα 
Στα ύψη  ανεβασμένη 
Κατεβασμένος ο ουρανός 
Σκεπάζει την στιγμή


Τρία μάτια κοιτάζουν
Το τέταρτο κλειστό
Παρείσδυση περαστική
Από σπαθιά κρυμμένα


Τροχαϊκοί στίχοι
Χαρίζουν αιωνιότητα
Φούσκωμα στα στήθη 
Χρωματίζει τα σύννεφα




                            Β΄


 Κρυμμένη η νυφίτσα
κοιτάει τον περαστικό
με την τσάπα χαμηλά.




 Εσύ δένδρο, που στέκεσαι ακίνητο
δεν ξέρεις ότι ξέρω εγώ για σένα





το φόρεμα ανεμίζει
βρίσκεσαι στην κορφή του λόφου
το γαλάζιο του ουρανού σε στεφανώνει
και ο αέρας σε κρατά ψηλά

ηρωικά μόνη 





                   
                      Γ’ 


Ίσως  το πέλαγος  να είναι εδώ
Ίσως η κορφή  του βουνού να πετά
Ίσως  ο άνθρωπος να στέκει βουβός
Ίσως το όνειρο να μένει  σιωπηλό





Χωρίζει ο σεισμός   
Λιγώνει τη τροφή  
Αραιώνει το αίμα  
Τυφλώνει ο γύπας   



Τραντάζω τρεμουλιάζοντας 
Γαυγισιάρικα  πουλιά
Αρουραίοι της  χώρας 
Αποπλύνετε  τα χέρια








Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Αποσκευές | Κάλλια Βαβουλιώτη

-Δεσποινίς δεσποινίς , σας έπεσε ένας σάπιος στίχος γεμάτος μισόλογα και σάλια. Μάλλον μόνο έτσι μιλάτε. Σας ακολουθώ ώρα μέσα στο σκοτάδι - σχεδόν σιχτιρησμένος από κάποιο αέναο ξενύχτι στην φρενίτιδα του Πόε. Εσείς τι θα θέλατε να είστε κοράκι του Πόε ή κατσαρίδα του Κάφκα;

 - Ξέρετε; Θα ήθελα να ήμουν ο εαυτός μου - και αν όχι αυτός , τότε η Λολίτα κάποιου ώριμου νεαρού με μπλάβο βλέμμα  και πολύ δυνατά χέρια. Θα ήθελα να είμαι χίλιες ζωές βαλμένες σε ένα σώμα καταδικασμένο σε χάος από ακατάπαυστα πάθη και ηδονές- αλλά μάλλον εσείς δεν μπορείτε να καταλάβετε όσα σας λέω. Η Βαβέλ φτιάχνεται από διάσταση χαρακτήρων όχι γλωσσών.

-Ω σταματήστε . Γίνεστε πολύ γλυκανάλατη για τα γούστα μου. Δεν λάβατε κάποιο μάθημα - να φέρεστε όπως σας θέλουμε; Πλατειάζετε. Μιλάτε πολύ. Και γίνεστε κουραστική. Πολύ. Και είστε έξυπνη μεν , αλλά πολύ βαρετή δε. Και εν τέλει - εσείς τι νομίζετε πως είστε;  Μια συνηθισμένη γυναίκα. Όπως όλες οι άλλες. Σας λένε Έμμα, μάλλον γιατί μονίμως αιμορραγείτε . Συνηθισμένο και αυτό.

-Μακρόσυρτο πλάνο οι λέξεις μου σε λούπα προβλεπόμενη που έχεις τα λόγια  του τελευταίου κομπάρσου.

-Παραλληρείτε; Να κεράσω τσιγάρο λίγο πόνο και βιαιότητα, όπως σας αρέσει;

-Μα τι ειλικρινεία είναι αυτή; Όλη όση δε μπορέσατε να ξεράσετε με τα μάτια σας .Μπα δε χρειάζεται. Κεράσατε αρκετή πίκρα και οι αποσκευές μου είναι έτοιμες. 

Ταξίδια που τελειώνουν πριν καν αρχίσουν, λανθασμένες ευκαιρίες που προσπάθησαν δεύτερη φορά να μας ραγίσουν.

Για ένοικος, είστε ιδανικός. Για συνοδοιπόρος-όπως και τότε απογοητευτικός.

Κι όταν σας είπα μελανιάστε με για να πιείτε και εσείς από τον βωμό των αθανάτων, το εννοούσα πράγματι μα με κουράσατε.

Γι'αυτό αν ξαναέρθετε για τελειωμένο ταξίδι, φροντίστε να μου θυμίσετε  
ποιος είστε τέλοσπάντων ;



Τικ τακ | Λυδία Ανεστοπούλου


Μου αρέσει από παιδί να κοιμάμαι με τον ήχο του ρολογιού
Με τους δείκτες να χτυπούν πεισματικά πάνω από το κεφάλι μου
Να μου θυμίζουν
όσο τους ακούω
ότι αναπνέω

Κι έτσι καμιά φορά
η τελευταία μου σκέψη
καθώς κλείνω τα μάτια μου
είναι η λαχτάρα
για να τα ανοίξω ξανά

Να 'ξερες μόνο
πώς φοβάμαι
την μέρα που ο ήχος αυτός
θα με τρομάζει
και ίσως πια δεν ησυχά
ζω 
Musee d&#39;Orsay (Tuileries)

Διάκενο | Ανδρέας Παπάζογλου

Δεν είναι που λείπει
Ή που είναι εδώ


Είναι πάντα το κοντοζύγωμα
Και οι αργοσάλευτες απομακρύνσεις
Που σκίζουν
Που αντηχούν
Βαθιά
Κάθε φορά
Πρώτη φορά
Κάθε φορά
Πρώτη φορά


Λες και νηστέψαμε ποτέ
Από αναφιλητά
Από βουβά επιφωνήματα
Ή από ξημερώματα μανιακά


Μα ή τέχνη της αναπνοής
Εκείνης της βαθιάς 
Της απροκάλυπτα καθαρτικής
Μας διαφεύγει
Όταν γυρνούν ερήμην μας
Κλειδιά, εποχές και πόμολα


Και ξέρουμε μονάχα πως φεύγει, τότε
Ή, αλοίμονο, πως έρχεται


Και μένουμε εκεί
Όρθιοι
Ατελείωτοι
Άπνοοι
Στατικοί
Πέτρωμα αδιάφορο
Βραδυφλεγές
Στο κέντρο του πλανήτη
Πάνω απο το νιπτήρα
Ή στο καθιστικό


Κάποτε τελειώνει


Κι ύστερα πάλι λείπει
Ή είναι πάλι εδώ
Μπορούμε επιτέλους να πιούμε
Και ν' αποκοιμηθούμε


Γαμημένοι αρχάριοι

They All Hate Us LIMITED: