Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Αllegro| Μαρία Πανούτσου



With tapping we follow our destiny



Α: Τι κάνεις τώρα;
B: Συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν υπάρχω
ότι μια άλλη ύπαρξη, μια γυναίκα
που προσπαθώ να εξοικειωθώ μαζί τη,ς
με βοηθά να τελειώσω
κάποιο ημιτελές δικό μου

Έτσι αρχίζει το δικό μου ταξίδι, εδώ και λίγο καιρό.
Χωρίς πρόσωπο χωρίς, γραμμές σώματος.
Μια ύλη που μοιάζει με ανθρώπου κατάλοιπα.
Χάνω σιγά - σιγά ότι μου χάρισε η φύση.
Παρακολουθώ την απώλεια,
Και την συντροφεύω με συρτά βήματα, 
Χορού πυρρίχιου.

δεν γυρνώ προς την ιστορία, 
δεν γυρνώ προς την επιστήμη, 
δεν γυρνώ προς τους ήρωες, 
 δεν γυρνώ προς την εξουσία, 
δεν γυρνώ σε παντοδυναμίες,
δεν γυρνώ προς τον έρωτα,
δεν γυρνώ προς τον άνθρωπο,


Τεμάχια του κορμιού μου, 
εξέχουν από τύμβο της Αθηνάς.

Ίσως να ξέχασα την Αρκτεία τελετή, 
 με τα σφιχτά τα βήματα γύρω από την λεκάνη,



 ή τον χορό του θανάτου με μόνη κίνηση,
την, έκφραση προσώπου σε αναρώτηση.

Εμμέλεια με φώναζαν από κοντά και μακριά.
Και εμμελώς με ύβρη, ξεπληρώνω τις χάρες μου, με αγνωσία, με αμνησία.



Υποθήκη | Θοδωρής Τσαπακίδης





Έτρεξα σε ξένες τράπεζες 
να παζαρέψω λίγο συνάλλαγμα ευτυχίας
Έπαιξα τις σταθερές μου αξίες 
στην αγορά των μεταβλητών 
Πούλησα τις αγάπες μου για λίγα ψίχουλα
Και όταν δεν μου έμεινε τίποτα άλλο
γύρισα στο σπίτι 


Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Παρουσίαση των ποιητικών συλλογών της Γωγώς Λιανού


Παρουσίαση των δυο ποιητικών συλλογών της Γωγώς Λιανού «Κάτι κόκκινο» και «Ακόμα δυνατότερα» την Κυριακή 21 Μαίου στις 19:00 στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο “Nosotros” (Θεμιστοκλέους 66 , Εξάρχεια) .






Η Γωγώ Λιανού σπούδασε μουσική τεχνολογία αλλά ξεφεύγοντας
από την έμμετρη μουσική οδηγήθηκε στα μονοπάτια της άμετρης ποίησης. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Στυλίδα του νομού Φθιώτιδας και εδώ και κάποια χρόνια εμπνέεται από την νύμφη του Θερμαϊκού.

Για τα βιβλία θα μιλήσουν :

Ξενοφώντας Μακρόπουλος – Συγγραφέας
Κάλλια Βαβουλιώτη – Δημοσιογράφος
Χάρις Γεωργίου – Δημοσιογράφος
_________________________________

ΑΚΟΜΗ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΑ

Αποφάσισα να το πω Ελευθερία το παιδί μου. Να το φωνάζω και να έρχεται σε μένα. Δεν θα πηγαίνει σχολείο κι όμως θα έχει δύο ειδών φίλους. Αυτούς που δεν θα γνωρίζουν το όνομα της και αυτούς που δεν θα μπορούν να το πουν. Τι,λες να μη τα καταφέρει; Λες η Ελευθερία μου να πεθάνει νέα εξαιτίας των φίλων της;

ΚΑΤΙ ΚΟΚΚΙΝΟ

Αγαπημένος ήχος,είναι ο θόρυβος της σιδερένιας πόρτας στο τελευταίο κελί του διαδρόμου και η κραυγή του φυλακισμένου που απεγνωσμένα αναζητά ένα παράθυρο ελευθερίας. Η μιζέρια αυτής της στιγμής μου προσφέρει την ανάγκη να φύγω μακρυά από τις σκέψεις μου. Όμως πως ένας φυλακισμένος να φύγει απ'το κελί του;

Διοργανωτής: Pause Art Magazine
Χορηγοί επικοινωνίας: Lavart, Ακυβέρνητες Πολιτείες

Το event στο Facebook :
https://www.facebook.com/events/208560886327031/

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας | Θεατρική Ομάδα Ιατρικής Αθηνών

Όνειρο.
Και είναι το όνειρο ο φυγάς ο λατρεμένος της ψυχής, η ιέρεια η πολυτιμότερη της μνήμης, το θάμπος που τον έλεγχο με μια μονή ριξιά βάζει κάτω.
Το τζιτζίκι τραγουδάει το άπειρο.
Το τζιτζίκι μιμείται τις ψευτιές του έρωτα.
Το τζιτζίκι…
Καλοκαίρι. Η ζέστη νικά. Κι αν ακούσει;
Θέμα θέλουνε να ‘χουνε οι αψηφοί του Χρόνου- ολούθε γύρω παγίδες.
Κάποιοι πιάνονται.


Η Θεατρική Ομάδα Ιατρικής Αθηνών σας προσκαλεί να ανακαλύψετε το 
Όνειρο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.

24 - 31 Μαΐου και ώρα 21:00

Θέατρο ΕΛΥΖΕ
Νυμφαίου 10-12, Ιλίσια
Μετρό: Μέγαρο Μουσικής
Λεωφορεία: 235, 608, 622, 815 - στάση ΕΥΔΑΠ
140, 220 - στάση 1η ΙΛΙΣΙΩΝ

Τηλ. κρατήσεων: 6971863046, 6976912143
Κανονικό: 6€
Μειωμένο (φοιτητές, άνεργοι, ΑΜΕΑ): 3€

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας
Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Αλεξανδρής
Κοστούμια: ο Θίασος
Σκηνογραφία: ο Θίασος
Μουσική επιμέλεια: Αιμίλιος Αλεξανδρής
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Φωτογραφίες - Τρέιλερ: Δημήτρης Μπαμπιολάκης
Αφίσα: Σώζων Γιώργου
Πρόγραμμα: Γεράσιμος Δημητρέλλος

ΔΙΑΝΟΜΗ
Θησέας: Μιχάλης Μαυρομάτης
Αιγέας: Γιάννης Τσιαντής
Λύσανδρος: Γιώργος Χατζηευσταθίου
Δημήτρης: Μάκης Δημητρέλλος
Κυδώνης: Δήμητρα Κάβουρα
Ροκάνης: Σώζων Γιώργου
Πάτος: Παναγιώτης Μακαρώνης
Φυσούνης: Σταύρος Ανδριόπουλος
Καζάνης: Μαρία Καραμανωλάκη
Βελόνης: Θεοδώρα χάχαλη
Ιππολύτη: Έφη Παναγιωτουνάκου
Ερμία: Γιούλη Μερταράκη
Ελένη: Γλυκερία Ψαρρού
Όμπερον: Αντώνης Απέργης
Τιτάνια: Ρουμπίνη Σφυρή
Πουκ: Φανή Κοστελλίδου & Κωνσταντίνος Τριαντακωνσταντής
Μπιζελάνθι: Ειρήνη Μπαζάνη
Αραχνοφάδι: Ειρήνη Μητροπούλου
Σιναπόσπορος: Θεοδώρα Χάχαλη

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Aether | Ραφαέλλα Μανέλη

Ευχαριστώ,
που χωρίς να το βλέπεις,
ανάμεσα σε λουλούδια, βιβλία και κύμινο 
μ' έμαθες πριν μας πάρει χαμπάρι κανείς
τις μεγαλύτερες επαναστάσεις.

Κι ό,τι από τέχνη έχω σήμερα μέσα μου,
είναι απόσταγμα πικρού λικέρ
απόγευμα Τετάρτης
και μαρμελάδα με χρώμα τρελό,
γιατί αν δεν ανακατέψει κανείς τις απολαύσεις όλες,
τι νόημα έχει κι ο κόσμος κι η κουβέντα κι εμεις;

Κι φταίει που δεν είδες ούτε συ
πως όλα εκείνα που είμαι σήμερα, 
είναι κομήτες που εξημερώσες σ' αστέρια.

Γιατί κάπου στα ρευστά 
καταλάβαινες
 τα πιο δυσδιάκριτα χρώματα
και τις πιο μεγάλες έννοιες.

Και με τρόπους εκατό μεγάλωνες 
παιδιά που σκέφτονται ελεύθερα, 
γιατί δεν τους είπες ποτέ να σκεφτούν.

Κι είναι η άπληστη, μαμά, η απόλυτη, η ζωντανή ελευθερία
εκείνη που μας δίνει ευθύνη,
 αν η ευθύνη υπάρχει.

Γιατί εμένα η κατανόηση
που τόσο ασυναίσθητα μ' έμαθες,
με βάζει να θέτω υπό αίρεση την πάσα μια αρχή.
Να περιμένω τον κόσμο να ανατραπεί.

Μες στα ημίφωτα, λοιπόν και την ανεπιθύμητη υπομονή,
σε πλέγματα χαοτικά ασυνειδήτου
μ' έμαθες αισθήσεις κι όχι άρχές.

Κι ήταν, μαμά, αυτή η μεγαλύτερη επανάσταση,
που γνώρισα όλες τις συμβάσεις
μα χόρτασα χρώματα και μυρωδίες και γεύσεις
κι ήταν μονοκατευθυντήρια οδός μετά η αγάπη.

Γιατί στην τέχνη της ανάγκης,
παίρνουν οστά όλα τα σώματα
και κάθε χρώμα παλιό σύννεφο γίνεται  μέσα μας
κι έχω χιλιάδες γρατζουνιές και θα απαλύνεις άλλες τόσες.

Γιατί θα μ' αφήνεις πάντα ελέυθερη να φεύγω,
κι αν γράφω για όλα,
και για σένα ποτέ,
είναι που τα 'χουμε πλέον πει,
όλα ο κόσμος τα μπορεί,
 . . . 
μα για την αύρα, μαμά, πως να μιλήσει κανείς;  


(σκηνή από την ταινία "Πολίτικη Κουζίνα")



«Σαν πατρίδα Κυριακή μεσημέρι» | Θεατρική Ομάδα ΟΠΑ


Η Θεατρική Ομάδα Ο.Π.Α παρουσιάζει το θεατρικό έργο 

‘’Σαν πατρίδα Κυριακή μεσημέρι’’, 

στο θέατρο Εμπρός 

από Δευτέρα 22 μέχρι Σάββατο 27 Μαΐου.




«Διαρκώς μετακινούμαστε. Διαρκώς αναζητούμε. Διαρκώς ονειρευόμαστε. Διαρκώς θυσιάζουμε και 
διαρκώς θυσιαζόμαστε. Για ν’ απολαύσουμε το καλύτερο. Το ευ. Την ευ_τυχία. Την ευ_δαιμονία. Την ευ_πορία. Νέες πατρίδες, καινούριοι άνθρωποι, διαφορετικές συνήθειες.

Διαρκώς μετακινούμαστε. Διαρκώς αναζητούμε. Διαρκώς ονειρευόμαστε. Διαρκώς θυσιάζουμε και διαρκώς θυσιαζόμαστε. Για ν’ αποφύγουμε το χειρότερο. Το α (στερητικό). Κι όμως, πάντα αφήνουμε πίσω αγαπημένους.

Διαρκώς, διαρκώς, διαρκώς αιώνιοι μετανάστες μέσα στη ζωή. Για το ε. Κι ευ_χόμαστε πάντα μια «πατρίδα» σαν Κυριακή μεσημέρι.»~ Σμαρώ Πλατιώτη

«Μετανάστευση ίσον μετουσίωση, μετάβαση – μια μετάβαση απροσδιόριστη, συχνά απαρατήρητη. Ψάξιμο προσωρινό, στα όρια του μονίμου. Μετανάστης είναι ο άνθρωπος χωρίς σπίτι, το σπίτι δεν είναι μέρος, μα ένα πρόσωπο που σε αναγνωρίζει.»

~ Γιάννης Βασιλείου

Συντελεστές παράστασης:

Κείμενα: Νατάσα Μπαστέα, Θανάσης Νιάρχος, Μάνος Ελευθερίου, Μένης Κουμανταρέας, Μάρω Δούκα
Σκηνοθεσία: Σμαρώ Πλατιώτη

Ερμηνεία (αλφαβητικά): Άρτεμις Αραμπατζή, Στελίνα Βασιλάκη, Αγγελική Γιατρά, Χαράλαμπος Δούμουρας, Ξένια Κατίνου, Δημήτρης Μαυρουδής, Αλέξανδρος Νικητόπουλος, Στέλιος Παπαγρηγοριάδης, Αθανασία Παπαζήκου, Άννα Πιέτρη, Ιωάννα Χαρματζή, Νίκος Χορταριάς

Πληροφορίες παράστασης:

Ημερομηνίες: 22-27 Μαΐου
Θέατρο: Θέατρο Εμπρός (Ρήγα Παλαμήδη 2, Ψυρρή)
Ώρα έναρξης: 9:00 μ.μ.
Τηλέφωνα κρατήσεων: 6943029211 και 6986005781
Ηλεκτρονικές κρατήσεις: https://theatrikiopa.eu/parastaseis/sanpatrida

Πληροφορίες για την παράσταση αλλά και γενικά για την ομάδα μπορείτε να βρείτε στο site μας: https://theatrikiopa.eu/parastaseis/sanpatrida

Είσοδος ελεύθερη!

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Τα Κλειδιά | Σοφία Ιττέ


Ένα μπαούλο καλά κλειδωμένο η ψυχή μου με πεταμένα μακριά στη θάλασσα τα κλειδιά… Να μην τα βρει ποτέ κανείς! Να ξεχαστούν στο ανελέητο πέρασμα του χρόνου. Κανείς δεν θα μπορούσε να το ανοίξει πλέον, να το λεηλατήσει ξανά… Όλα ήταν όπως έπρεπε! Καλά δομημένη και ασφαλής μοναξιά! Χωρίς πόνο και μαράζι. Χωρίς αγωνία και δάκρυα.
Όλα είχαν μια αδιάφορη ουτοπική ηρεμία που δεν πονούσε, που δε σε έκανε να νιώθεις ΄΄λίγη΄΄… Τίποτα δε μαρτυρούσε, όμως, ότι η θάλασσα θα φουρτούνιαζε και θα έφερνε πίσω τα κλειδιά… Τα κρατούσα, πλέον, στο χέρι μου προσπαθώντας να καταλάβω την υφή τους… Τα κοίταζα πότε με αγάπη και πότε με φόβο… Καθένα από αυτά άνοιγε και ένα μικρό κομμάτι μου… Όσο περισσότερο τα κρατούσα, τόσο πιο πολύ γινόταν ένα με το χέρι μου… Τι να έκανα; Να τα πετούσα ξανά πίσω στη θάλασσα; Να τα έδινα;
Όλα μου φαινόταν σαν ένας τροχός που γύριζε και δεν ήξερα που θα σταματήσει… Τα κρατούσα τόσο σφιχτά στο χέρι μου μέχρι που μου έκαναν σημάδια αλλά δε με ένοιαζε γιατί δεν ήταν τόσο βαθιά σαν της ψυχής μου… Και ο τροχός σταμάτησε! Το χέρι μου άνοιξε δειλά δειλά μην έχοντας, πλέον, μέσα του τα κλειδιά… Αμέτρητα γιατί και πως κατέκλυσαν το μυαλό μου… Και η απάντηση; Ένα ζεστό χαμόγελο, ένα γλυκό βλέμμα… Κάτι απλό μα συνάμα σύνθετο! Κάτι πραγματικό μα συνάμα ονειρικό! Μια παιδιάστικη αμηχανία και… Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι ένα καινούργιο ταξίδι αρχίζει!

Εμφάνιση Φώτο - Τα Κλειδιά.jpg